Η πριγκίπισσα…ο πιο γενναίος μαχητής!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που βρισκόταν απέναντι μου ο γιατρός: “Κορίτσι μου, έτυχε σε σένα και πρέπει να χειρουργηθείς άμεσα. Καρκίνος στο στομάχι…ολική αφαίρεση!” Μα πώς;;; Γιατί;;; Έτσι ξαφνικά;;; Ερωτήσεις που δεν απαντήθηκαν ποτέ.

Όλοι γύρω μου κατάρρευσαν…όλοι εκτός από εμένα!

Ήταν σαν να είχα βγει από το σώμα μου και ήμουν θεατής στο trailer μιας απαίσιας ταινίας που επρόκειτο να προβληθεί σύντομα με εμένα πρωταγωνίστρια. Ποτέ όμως δεν άφησα τον εαυτό μου να νιώσει άρρωστη όχι γιατί φοβήθηκα να αποδεχτώ την λέξη “καρκίνος” αλλά γιατί δεν αποδέχτηκα ποτέ ότι αυτή η αρρώστια μπορεί να με νικήσει.

Όχι! Αρκετούς ανθρώπους έχει πάρει… όχι και μένα …Όχι ακόμα τουλάχιστον…είμαι τόσο μικρή και έχω τόσα πολλά να κάνω. Η ζωή είναι τόσο μικρή, αλλά και τόσο ωραία, πώς να μην παλέψεις για αυτήν;

Έπρεπε να φανώ πιο δυνατή από ποτέ! Η πριγκίπισσα του μπαμπά και της μαμάς, που την μεγάλωσαν σαν σε γυάλα, έπρεπε τώρα να βγει από αυτήν με τσαμπουκά ως μαχητής και να παλέψει με τον δράκο που βρίσκεται απέναντι της…τον επονομαζόμενο “Καρκίνο”.

Την ημέρα της εγχείρησης,όλη μου η οικογένεια και οι πραγματικοί μου φίλοι, ήταν εκεί, γεμάτοι άγχος αλλά φορώντας μια “μάσκα” με ένα θαμπό χαμόγελο για να με εμψυχώσουν. Εγώ από την άλλη, έψαχνα σήμα wi-fi, προκειμένου να εξασφαλίσω τρόπο επικοινωνίας για τις μέρες που θα ακολουθούσαν. Ίσως αυθόρμητη αντίδραση, ίσως προσπάθεια να κάνω τους γύρω μου να χαλαρώσουν, ίσως προσπάθεια να μη βυθιστώ στον φόβο…

Ώρες αγωνίας για όλους, εκτός από εμένα που μέσα στον λήθαργο της νάρκωσης, έβλεπα το απέραντο μπλε της θάλασσας, να λούζεται  από τις αχτίνες του ήλιου.Εγώ απλά ταξίδευα, στο πιο όμορφο και γαλήνιο τοπίο. Το μόνο που θυμάμαι ήταν η φωνή του πατέρα μου, να μου λέει:”Κορίτσι μου, ο μπαμπάς είναι εδώ, όλα πήγαν καλά!”και εγώ να ξανακυλώ στον λήθαργο χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας.

Ο καιρός πέρασε γεμάτος δυσκολίες, σωματικές και ψυχικές. Το νοσοκομείο για έναν ολόκληρο χρόνο έγινε “δεύτερο σπίτι” και οι γιατροί και οι νοσοκόμες, “οικογένεια”. Μετά ήρθαν οι χημειοθεραπείες και οι ακτινοβολίες, επίπονες και εξαντλητικές. Εγώ όμως παρέμεινα ο θαρραλέος μαχητής, που παλεύει για το πιο σημαντικό του λάφυρο, τη ΖΩΗ. Συνέχισα, παρά το πληγωμένο μου σώμα,με μοναδικό μου όπλο το χαμόγελό και την αστείρευτη διάθεση για πειράγματα προς κάθε κατεύθυνση.

Μην με ρωτήσετε που βρήκα όλη αυτή την δύναμη! Μέχρι και σήμερα, σχεδόν 2 χρόνια μετά, δεν γνωρίζω την απάντηση! Τελικά πότε δεν ξέρεις πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου, μέχρι να χρειαστεί να την χρησιμοποιήσεις…

Όλο αυτό το διάστημα, άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν…άλλοι μου στάθηκαν σαν βράχοι και άλλοι ούτε καν προσπάθησαν. Τους ευχαριστώ όλους, γιατί όλοι μου δίδαξαν κάτι καινούριο και μου απέδειξαν οτι μπορώ να γίνω ακόμα πιο δυνατή.

Με βοήθησαν να καταλάβω τους “δικούς μου” ανθρώπους…

Μέσα στην ατυχία μου ήμουν και τυχερή, γιατί αυτή η μάχη μου άνοιξε μια πόρτα στη ζωή που δεν ήξερα ότι υπάρχει. Έμαθα να εκτιμώ τα “μικροπράγματα” που όλοι θεωρούμε δεδομένα, γιατί πιστέψτε με, τίποτα δεν είναι δεδομένο και πόσο μάλλον η ΖΩΗ.

Έμαθα πια να φωνάζω: “Μου λείπεις! Σε σκέφτομαι! Σε αγαπώ! Σε ευχαριστώ! Συγγνώμη!”,αξίες που όλοι θεωρούμε ότι εννοούμε, αλλά ξεχνάμε να τις νιώθουμε ή αξίες που δεν εκφράζουμε ποτέ, αφήνοντας τες για αύριο…σκεφτείτε…

το αύριο μπορεί να μην έρθει ποτέ…

Η δική μου βενζίνη, αυτό που με κάνει να ξυπνάω κάθε μέρα και να παλεύω ξανά και ξανά, είναι η Αγάπη!Έχω ακόμη άπειρη να γευτώ και απεριόριστη διάθεση για να χαμογελάω πάντα.Ότι μας παίρνει από κάτω πρέπει να το πολεμάμε με πείσμα και “τσαγανό”. Η ζωή είναι πολύ όμορφη…πάρα πολύ όμορφη.

Το μέλλον μοιάζει αβέβαιο και δεν μπορούμε να προβλέψουμε τη μοίρα…μπορώ  όμως και οφείλω να ζω την κάθε μέρα και να την κάνω όσο πιο ξεχωριστή γίνεται, γιατί μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία και λέγεται…ΑΥΡΙΟ! Έχω σκοπό να την ζήσω στο έπακρο…με παρουσίες αλλά και απουσίες ανθρώπων! Έγω θα είμαι εδώ…ζωντανή και δυνατή! Τόσο απόλυτα, τόσο εγωιστικά…

Όπως μου είπε κάποιος: “Χαμογέλα και όλα καλά θα πάνε…και αν πάνε και στραβά…τότε χαμογέλα στραβά!”

Advertisements

One Comment Add yours

  1. Πολύ “δυνατό”…συγκινήθηκα!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s